Europese Beweging:
Opinies Europese Beweging

In zijn column ‘De culturen in het continent Europa’ (NRC-Handelsblad van 1 maart jl.) geeft J.L. Heldring weer toe aan zijn drang om het Europese project dood te verklaren. De PVV-kliksite over overlast door Midden- en Oost-Europeanen brengt hem tot de stelling dat “de normen, waarden en omgangsvormen van deze Europeanen anders zijn dan die van de Nederlanders, en dat veroorzaakt wrijving in plaats van verbroedering.” Maar hoeveel hebben de Nederlanders eigenlijk op dit vlak met elkaar gemeen? Een greep uit dezelfde krant van 1 maart: dat collectieve wegkijken in Westkapelle, behoort dat tot de Nederlandse identiteit? En de intimiderende hufterigheid van Rutger Castricum en zijn PowNed-vrienden? lees meer...

Zevenentwintig regeringsleiders komen regelmatig bijeen, een Europese top. Twee ervan zijn steeds de keuze van de media. Wat vinden Sarkozy en Merkel, hebben zij problemen om tot een gezamenlijke opstelling te komen, of zijn zij het eens? En wat vinden zij dan dat er moet gebeuren? Ook de nieuwe permanente voorzitter van de Europese Raad kiest regelmatig zijn uitgangspunten uit de resultaten van bilateraal Duits-Frans overleg. Logisch toch? Van het allereerste prille begin af vormde Duits-Frans samengaan de motor van de Europese eenwording. En natuurlijk is overeenstemming tussen deze twee politiek en economisch belangrijke lidstaten een goede zaak. Dus geen probleem? lees meer...

Wie gelooft eigenlijk dat economen tot op de halve procent nauwkeurig kunnen uitrekenen wat over acht jaar de Griekse staatsschuld – of die van welk ander land dan ook – bedraagt in procenten van het Bruto Binnenlands Product dat dan wordt bereikt? Toch zeker niet ministers van Financiën en de topambtenaren van hun ministeries. lees meer...

Volgens de Europese Commissie krimpt de Nederlandse economie dit jaar met 0,9 procent. Daarmee verkeert ons land in de Europese achterhoede. Een sterke afhankelijkheid van uitvoer naar eurozone-landen en een laag niveau van consumentenvertrouwen spelen ons parten. lees meer...

Een aantal maanden geleden liepen mijn tante en ik over een Eindhovense begraafplaats. Het was begin november, ergens rond de Poolse onafhankelijkheidsdag en in dat kader zochten we naar de graven van gesneuvelde Poolse soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Ze bleken lastig te vinden. In de vele rijen witte grafstenen stonden die van de Poolse soldaten gebroederlijk tussen de laatste rustplaatsen van onder meer Amerikanen, Britten en Canadezen. Van veraf waren de grafstenen niet van elkaar te onderscheiden. Alleen van dichtbij was een onderscheid naar nationaliteit te zien, door kleine verschillen in de vorm van de steen. lees meer...

De jongste Europese top was, meer nog dan de voorgaande van dit jaar, een top van regels. Het conflict tussen de Britste eerste minister David Cameron en (bijna) al zijn collega’s uit de rest van de lidstaten van de EU betreft regels, en het besluit van de niet-Britse regeringsleiders om Camerons veto te omzeilen door dan maar een intergouvernementeel verdrag te sluiten gaat om de mogelijkheid om nog sterkere regels vast te leggen voor het begrotingsbeleid en het financieel-economische beleid in bredere zin voor de euro-landen en wie daar ooit bij wil horen. lees meer...

De EU- en eurozonetoppen volgen elkaar in hoog tempo op; de frequentie ervan begint die van onze nieuwsbrief te benaderen. Die toppen voldoen, elk afzonderlijk bezien, niet aan de hooggespannen verwachtingen. Tot nu toe zijn het staatshoofd en de regeringsleiders er namelijk niet in geslaagd de financieel-economische crisis te bezweren. lees meer...

Een compleet kabinet onder leiding van oud-Eurocommisaris Mario Monti in Italië, een premier van een uit nood geboren ‘grote coalitie’, - voormalig Europees centraal bankier Lucas Papademos – in Griekenland: in economisch benarde tijden maken politici plaats voor technocraten, tot tevredenheid van veel kiezers. Al is het maar voor tijdelijk. lees meer...

Aan de Eurocrisis lijkt geen einde te komen. Ook de recente top van regeringsleiders heeft dat niet kunnen bewerkstelligen. De belangrijkste oorzaak lijkt mij dat regeringsleiders de taak hebben nationale belangen te verdedigen. Daarvoor zijn zij aangesteld en voor de wijze waarop en de mate waarin zij die belangen behartigd hebben worden zij door hun nationale bevolking beoordeeld bij de eerstvolgende verkiezingen. Die verkiezingen vinden meestal eens in de vier tot vijf jaar plaats. Aangezien regeringsleiders en hun teams graag herkozen worden is het voor hun van belang om binnen de gestelde termijn - al of niet opnieuw - een meerderheid onder de stemmers te realiseren. lees meer...

De Tweede Kamer heeft begin dit jaar door de regering door middel van de motie- Slob verzocht “krachtig afstand te nemen van elke beweging naar een meer politieke unie”. Tom de Bruijn, nu lid van de Raad van State, maar tot voor kort acht jaar ‘onze’ PV bij de EU, maakt zich zorgen over de toenemende spanning tussen wat in lijn met de motie-Slob gezegd wordt, en de feitelijk voortschrijdende Europese integratie. Hij uitte deze zorgen eind oktober tijdens een door het NGIZ georganiseerde, goed bezochte bijeenkomst in Nieuwspoort. lees meer...